Maurice,Barry en Robin Gibb

Drie heren die al hun hele leven samen zijn als broers en bijna even lang als muziekgroep. Hun carrière begon toen ze samen in harmonie begonnen te zingen op een slaapkamer in hun huis in Manchester, Engeland. Dat zingen in harmonie is tot op de dag van vandaag een van de dingen waar de Bee Gees bekend om staan.
Ze deden dat als kinderen al zo goed, dat hun moeder dacht dat er een radio aanstond in de kamer ernaast. Vader Hugh Gibb, zelf een muzikant, en moeder Barbara Gibb, een professionele zangeres, wisten dat hun zoons veel talent hadden. Maurice vertelde eens dat hun vader hen zag als de jonge versie van "The Mills Brothers", een Amerikaans familiekwartet dat extreem populair was in Engeland en de USA in de jaren '30 tot '60. De Mills Brothers stonden vooral bekend om hun prachtige zingen in harmonie, precies wat de Bee Gees ook deden. Dus de jongens (Barry op z'n 9de en Robin en Maurice op hun 6de) begonnen onder hun eigen bandnaam "The Rattlesnakes" op te treden in bioscopen in hun geboorteplaats Manchester, tussen de films door.
Een poosje later noemden ze zichzelf "Wee Johnny Hayes and the Blue Cats". Waarom weet niemand precies. In 1958 hielden Hugh en Barbara Engeland voor gezien en vertrokken met de kinderen, Leslie (het oudere zusje), Barry, Robin, Maurice en Andy (toen nog een baby) naar het warmere Australië. Eenmaal aangekomen in Brisbane, gingen de broers door met muziek maken en ze gaven toen al optredens op stranden, raceparcours en op de lokale televisie en radio. Ze werden ontdekt door DJ Bill Gates (nee, niet die van Microsoft). In maart 1960 kregen de broers hun eigen wekelijkse half uurtje op de televisie in Brisbane. Onthoudt dat Barry toen nog maar 13 was en de tweeling allebei 10! Dit was de tijd waarin ze hun definitieve naam bedachten. De BG's (later: Bee Gees) waren er dan eindelijk. Eerst werd er gesuggereerd dat de bandnaam was ontstaan door de initialen van Bill Gates, maar BG's stond gewoon voor Brothers Gibb. In 1963 tekenden ze hun eerste platencontract met Festival Records in Australië.
Ze brachten de eerste zelf geschreven single, "Three Kisses of Love" uit en schreven ook nummers voor andere artiesten. Maar toch liep het allemaal niet zo goed als ze hoopten. Ze brachten een hoop nummers uit maar geen werd een serieuze hit. Ja, de Bee Gees waren het nummer 1-team in muziekschrijven in Australië geworden in beide jaren '65 en '66 en ja, ze werden de beste band van Australië in 1966 genoemd. Maar er waren simpelweg gewoon geen hits. Uiteindelijk wilden de broers terug naar Engeland waar net een muziekexplosie plaatsvond van de Beatles, Rolling Stones, Cream en vele anderen. In Januari 1967 ging de Gibb familie terug naar Groot Brittanië. Tijdens deze reis scoorden ze net hun eerste #1 hit in Australië, "Spicks and Specks".
Ze stuurden het grootste deel van hun Australische materiaal, inclusief "Spicks and Specks" naar NEMS Enterprises in Engeland, waar Brian Epstein, de manager van de Beatles het hoofd was. Samen met zijn collega Robert Stigwood luisterden de twee naar de tapes van de Bee Gees en Stigwood was meer dan geïnteresseerd. Vrijwel net nadat de broers van de boot van Australië afkwamen, werden ze al gebeld door Stigwood, die ze een 5-jaren contract bood met hem als manager. Nadat ze Vince Melouney (gitaar) en Colin Petersen (drum) aan de groep hadden toegevoegd, doken ze de studio in om hun eerste album op te nemen met de naam "Bee Gees' 1st", die gereleased werd in midden 1967. De eerste single, "New York Mining Disaster 1941", opgevolgd door "Holiday" en "To Love Somebody" zorgden dan eindelijk voor de internationale bekendheid waar de jongens zo lang naar zochten.
In mei 1967 traden ze voor de eerste keer op in Top Of The Pops, Engeland's meest belangrijke Rock and Roll programma. Resultaat: de Bee Gees werden de populairste nieuwe groep van Engeland. Eind '67 kwam het tweede album dan uit, genaamd "Horizontal". Van dit album kwam het denderende "Massachusetts". In 1968 werd het album "Idea" uitgebracht, die de basis was voor de toppers "I Started a Joke" en "Gotta Get a Message To You". In amper 3 jaar tijd namen de Bee Gees 3 albums op, hadden daarvan 6 grote hits en maakten hun Amerikaans TV-debuut. In 1969 verscheen hun dubbelcd "Odessa".
De stress van het muziek schrijven en het simpelweg zoveel bij elkaar zijn, begon zijn tol te eisen. Ze werden het over veel dingen niet eens en dat resulteerde in Robin die de groep verliet om solo verder te gaan. En later stapte ook Vince Melouney op en niet lang daarna Colin Petersen. De druk van alles (de fans, vriendinnen, mensen die elke broer vertelden dat ze de andere 2 niet nodig hadden voor succes, en veel geld) zorgde ervoor dat de Bee Gees uiteindelijk uit elkaar gingen. Robin ging de studio in en maakte een album "Robin's Reign". De single van dat album, "Saved By The Bell", boekte behoorlijk succes in Europa.
Intussen gingen Maurice en Barry samen verder als de Bee Gees en brachten het album "Cucumber Castle" uit. Zelfs kwam er een tv-serie met de gelijknamige titel op de buis met typisch Engelse humor dat zich afspeelde in een kasteel. De tijd die de broers apart van elkaar doorbrachten, gaf hen de mogelijkheid meer van zichzelf te begrijpen en een beter perspectief van de magie die geproduceerd werd toen ze de suggestie kregen om het goed te maken met elkaar en weer samen te gaan zingen. De 3 kwamen kwamen na twee jaar eer samen en brachten een album met een toepasselijke titel uit: "Two Years On". Op dat album stond "Lonely Days" wat de eerste nummer 1 hit betekende voor de Bee Gees in de USA en hun eerste gouden plaat. Later, in 1971, kwam het album "Trafalgar" uit dat de broers nóg meer populariteit gaf. Het album bevatte het prachtige "How Can You Mend A Broken Heart", een nummer over het uit elkaar gaan en de wederopbouw van de groep dat meteen naar nummer 1 vloog in de USA. Het album uit 1972, "To Whom It May Concern" produceerde de single "Run To Me", dat een enorme hit werd. Maar toen gebeurde het volgende: In 1973 kwam het album "Life In A Thin Can" uit, dat eigenlijk een beetje flopte. Er kwam geen hit van en de broers, evenals de platenlabels en de fans, waren niet erg blij met de richting die de broers opgingen. De Bee Gees wilden hun eigen weg inslaan. Intussen bracht Eric Clapton het fenomenaal succes-album "461 Ocean Boulevard" uit.
Hij wist de Bee Gees te vertellen dat hij zijn succes voor een groot deel te danken had aan de Miami-Criteria. Eric vond het slim als zij overwogen hetzelfde te doen. In 1974 begonnen de Bee Gees te werken met de in R&B gespecialiseerde Arif Mardin, die hun volgende release produceerde, met de naam "Mr. Natural". Het was misschien niet een groot commercieel succes, maar het album bevatte wel genoeg nieuwe sounds en liet goed merken hoe groot de invloed was van de nieuwe mensen waar de broers mee samenwerkten. In 1975 kwamen ze terug bij Arif Mardin, deze keer bij Criteria.
Toen kwam het album "Main Course" uit, dat de definitieve doorslag betekende voor R&B dansmuziek. Maurice, Barry en Robin hielden altijd al van R&B invloeden en er was geen geschikter moment dan dat jaar om hen en de wereld dichter bij deze muzieksoort te brengen. Van dit album kwamen de enorme successen "Jive Talkin'", "Nights on Broadway", "Fanny (Be Tender With My Love)", "Wind Of Change" en "Edge Of The Universe". De Brothers Gibb waren terug aan de top! "Main Course" werd goud en platina, de singles "Nights on Broadway" en "Jive Talkin" gingen meteen naar #1 en de laatste werd zelfs goud. Een verandering van platenlabel betekende voor Arif Mardin dat 'ie niet meewerkte aan het volgende album van de Bee Gees maar de broers hadden genoeg van hem geleerd. Het album "Children of the World" uit 1976 werd goud en platina en bracht de hits "You Should Be Dancing" en "Love So Right" die beide gouden singles werden en waarvan de eerste ook nummer 1 werd. Maar de grootste successen moesten raar genoeg nog komen! ...
Om hun volgende album op te nemen gingen de broers naar Chateau D' Herouville. In dezelfde tijd was Robert Stigwood bezig met een film over de danscultuur in New York, naar aanleiding van het artikel "Tribal Rights of The New Saturday Night" Hij had muziek nodig voor zijn film en wist waar hij moest zoeken. De Bee Gees staakten onmiddelijk de gehele productie van hun studio-album en maakten voor de film de enorme hits "More Than A Woman", "If I Can't Have You", "How Deep Is Your Love", "Night Fever", en natuurlijk "Stayin Alive". De soundtrack van "Saturday Night Fever" werd het meest verkochte album allertijden. Totdat Michael Jackson kwam met het album "Thriller". Maar tot op de dag van vandaag is het nog wel de best verkochte soundtrack allertijden. "Night Fever" en "Stayin Alive" werden allebei #1 hits en beiden werden goud en platina. Ook het nummer "If I Can't Have You" gezongen door Yvonne Elliman en geschreven door het drietal, werd een #1 gouden single. Het album van Saturday Night Fever zélf, stond 24 weken op nummer 1 en werd 14 keer goud en platina achter elkaar!! Saturday Night Fever maakte van de Bee Gees voor de 2e keer in hun carrière absolute supersterren.
Het was in 1978 dat de Bee Gees de #1 single, het #1 album en 5 nummers in de top 10 hadden! Het was in deze tijd dat de broers een plek zochten voor hun eigen studio in Miami Beach, Florida. Ze waren al bezig met de jongere broer Andy te helpen met zijn solocarrière. Zijn "I Wanna Be Your Everything" werd nummer 1. "Here At Last...Bee Gees Live!" werd goud en platina. De broers concentreerden zich vanaf dat moment op de film "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" met Peter Frampton. De Bee Gees, en hun muziek, waren overal: films, radio, tv, kettinkjes, broodtrommeltjes en notitieboekjes... Jammergenoeg verscheen een donkere wolk boven al dit succes. Het filmen van "Sgt. Pepper" was aan de gang en het werd de broers steeds duidelijker dat de film een enorme draak zou worden, mede door alleen muziek van de Beatles te gebruiken zonder enige dialogen. De broers smeekten menig maal uit de film te mogen stappen maar ze moesten en zouden blijven. De film werd inderdaad compleet de grond in geboord en kritiek was groot.
De Bee Gees kwamen moe van de opnamen af, maar hun muziek-carrière bleef gelukkig intact. In 1979 keerden ze terug naar de studio en maakten hun album "Spirits Have Flown". Gevuld met veel muziekstijlen, lieten de broers met dit album zien dat ze veel in hun mars hadden qua muziekschrijven. "Spirits" bleef 6 weken op nummer 1 hangen en de nummers "Tragedy", "Too Much Heaven" en "Love You Inside Out" werden ook hits en zorgen ervoor dat de wereldtour overal uitverkocht was. Toen deze tour voorbij was, namen de broers een adempauze en doken de studio in om te schrijven en te produceren voor andere artiesten. Alledrie schreven ze mee aan het album, maar het was Barry die meezong op Barbara Streisand's meest succesvolle album "Guilty".
Ze schreven voor diverse artiesten nog muziek zoals Jimmy Ruffin en The Osmonds. Hoe dan ook, buiten het popmuziek-wereldje begonnen er steeds meer mensen de discomuziek te bekritiseren. Ze vonden het maar muziek zonder betekenis. En tja, alles wat in Amerika ongekend populair is, wordt binnen een bepaalde tijd meteen door critici als pispaaltje gebruikt. Disco was geen uitzondering. De media bleven zoeken naar de ideale zondebok. Intussen hadden de Bee Gees in 1981 hun volgende studio-album afgerond met als titel "Living Eyes" en ook deze plaat was stylistisch erg verschillend vergeleken met zijn voorganger "Spirits". Het album was erg goed maar intussen had de media zijn zondebok(ken) voor discomuziek gevonden in de Bee Gees.
Ondanks het feit dat de broers 3 jaar voor "Fever" uitkwam al goede, dansbare muziek maakten, en ze meer R&B maakten dan Disco en ook het feit dat ze nooit de kleding en lifestyle van Disco hadden overgebracht naar de mensen, mocht allemaal niet baten. De DJ's en muziekmedia legden de verantwoordelijkheid van de disco-rage volledig bij Maurice, Robin en Barry. En deze grimmige sfeer heerste precies op het moment dat "Living Eyes" op de markt kwam met als gevolg dat natuurlijk het album genadeloos flopte. Deze gebeurtenissen in combinatie met rechtzaken omdtrend hun label, RSO; hun financieën; en hun management zorgden ervoor dat de Bee Gees toe waren aan een nieuwe 'break'... Robin was in 1982 bezig met zijn eerste solo-album sinda 1970 en Maurice en Barry schreven en produceerden mee. In 1983 kwam "How Old Are You" uit en het album inclusief de single "Juliet" deden het aardig goed in Europa, vooral Duitsland. Een ander nummer van het album, "Another Lonely Night In New York" , deed het op zijn beurt weer goed in de VS.
In de tussentijd was Barry bezig met het produceren van het album "Heartbreaker" voor Dianne Warwick. Dát album en de gelijknamige single werden Warwick's grootste succes. Daarna produceerde Barry ook nog voor Kenny Rogers het album "Eyes That See In The Dark". Dit album bevatte een erg goed duet met Dolly Parton, genaamd "Islands In The Stream" en werd dan ook een enorm succes. Tot op de dag van vandaag weten weinig mensen dat de schrijvers achter dit nummer de Gibb broers zijn, die ze in die tijd nog steeds asocieerden met die discomuziek. In 1983 kwam ook het vervolg op Saturday Night Fever uit, "Stayin' Alive", dat behoorlijk flopte maar het zorgde wel voor nog een aantal hits voor de Bee Gees. "Someone Belonging to Someone", en het meer succesvolle "The Woman In You". In de film en in de clip van dit nummer speelde ook Cynthia Rhodes, later bekend als Penny in de film "Dirty Dancing".
Ze bleven ook in deze tijd nog bezig met andere projecten zoals het album "Eaten Alive" van Diana Ross, dat absoluut een R&B-album was. De single "Chain Reaction" gaf Diana Ross haar grootste solo nummer 1-hit in Engeland. Ook lagen de producties van de nieuwe solo-albums van Robin en Barry op de planning, die allebei niet veel succes hadden. Het was tijd voor een kleine rustpauze. De Bee Gees namen contact op met Arif Mardin, waarmee ze al eerder hadden samengewekt. Samen maakten ze in 1987 het album "E.S.P." en de eerste single van het album, "You Win Again", werd een grote hit. Althans, in veel landen maar de VS moesten op dat moment nog steeds niet veel van de Bee Gees hebben. De Bee Gees waren voor de meeste Amerikanen nog steeds synoniem voor Discomuziek. 10 maart 1988. Een tragedie voor de broers. Hun jongste broer Andy sterft in Engeland als gevolg van een drugsoverdosis. Deze tragische gebeurtenis bracht de broers weer bij elkaar en ook zij zagen in dat samen muziek maken van vitaal belang was in hun levens.
In 1989 kwam het album "One" uit, dat volledig werd opgedragen aan Andy. Het titelnummer "One" bereikte nummer 7 in de VS terwijl in Europa de single "Ordinary Lives" het goed deed. Al die nieuwe interesse uit de wereld zorgde ervoor dat de Bee Gees hun tweede wereldtour konden houden. Stukje bij beetje kwam er dan eindelijk verandering in de media tegenover de Bee Gees. In 1990 was de tour afgelopen en dat betekende dat Maurice, Barry en Robin meteen weer de studio indoken voor hun opvolger van "One". "High Civilization" kwam in 1991 uit en afgezien van het feit dat de single "Secret Love" het goed deed in Europa, werd het album in Amerika voor het grootste deel genegeerd. Ook de albums hierna brachten niet veel verandering in het feit dat de media nog steeds het disco-tijdperk niet vergeten was. Hoe konden de Bee Gees dat imago een beetje kwijtrijken? Het antwoord op die vraag bleek 'wachten'.
Dus tussen 1993 en 1996 hadden de Bee Gees niets meer uitgebracht maar stilzitten deden ze niet. Intussen gingen ze gewoon verder met schrijven en produceren voor hun volgende album. Ze hadden op dat moment geen hoge reputatie meer maar daar kwam verandering in toen werd aangekondigd dat ze een plek kregen in de "Rock And Roll Hall Of Fame" in mei 1997.
In oktober 1996 openden de Bee Gees ook nog de VH-1 Fashion Awards met een goed ontvangen live optreden van "Stayin' Alive". Aan het eind van 1996, hadden de Bee Gees hun laatste album afgerond en namen de TV-special "Storytellers" op, vergelijkbaar met MTV's Unplugged. 1997 werd een spectaculair jaar voor de broers en eindelijk werden de broers erkend voor al hun werk in de muziekwereld. Op 27 junuari dat jaar kregen ze de "International Artist Award" bij de American Music Awards, gevolgd door de "Lifetime Achievement Award" op 24 februari bij de Brit Awards. Op de World Music Awards in Monaco, ontvingen de Bee Gees de "Lifetime Contribution to Music" award, en op 6 mei was het dubbel feest bij de broers: Eerst kregen ze een plek in de "Rock and Roll Hall of Fame" in Cleveland, Ohio, en daarbij werd ook hun langverwachte album "Still Waters" gereleased.
De maand mei was bij VH-1 de maand van de Bee Gees op TV en kreeg de premiere voor de TV-special "Storytellers", die in november opgenomen was. Still Waters debuteerde op de 11e plaats in de Billboard album charts. September, de Bee Gees kregen de "Australian Recording Industry Association (ARIA) Hall of Fame award" voor hun gehele carrière. Ze maakten hun opwachting in talloze televisieshows waaronder "Oprah", "The Tonight Show" met Jay Leno, "The Late Show" met David Letterman, "The Rosie O'Donnell Show", "The View", en "Crook and Chase". Op 14 november was het dan zover.
De broers gaven een enorm live concert in de MGM Grand Garden Arena in Las Vegas, Nevada, met als speciale gast Celine Dion, die hiermee haar nieuwe duet, "Immortality", met de Bee Gees introduceerde. Dit was 1 van de 2 nieuwe nummers die de broers hadden geschreven voor de Broadway-versie van Saturday Night Fever.
In de lente van 1998 hielden ze zich nog steeds bezig met het schrijven van nieuwe nummers. 5 juni dat jaar openden de Bee Gees de musical versie van SNF. Ze kregen een staande ovatie en de musical zélf kreeg lovende recenties. Hierna volgde er een persconferentie waarbij ze aankondigden een heel aantal "One Night Only" concerten te geven over heel de wereld! De CD en de VHS lieten natuurlijk ook niet lang op zich wachten en het concert dat hiervoor gebruikt werd was het concert in Las Vegas.
De cd werd een enorm succes evenals de videotapes. Op oudejaarsavond 1999 vond het laatste concert uit de One Night Only-reeks plaats en was voor veel fans het mooiste optreden ooit! Het werd gehouden in de "National Car Rental Center Arena" in Ft. Lauderdale, Florida. In 2000 kwam het album "This is Where I Came In" uit en was niet het succes dat ze hadden gehoopt maar het gigantisch mooie verzamelalbum "The Record" heeft veel goedgemaakt.